_جهان برپایه محبت بنا نهاده شده است،لنگ زندگی هر کس از لکه دار کردن محبت است._در زندگی هیچ اولویتی نیست به غیر از خود زندگی،و زندگی شامل همه چیز است،حتی،خانواده ،معنویات، کار و...نمی توانند در اولویت قرار بگیرند._مبلغین ادیان، مبارزان نرم میدانهای سخت اند ولی غالبا نمی توانند عاشقان خدا باشند._به فرزندان خود روزه داری را بیاموزیم،"من" قهار است._هر آنچه به دنیا بینی،برای خدمت تو خلق شده است نه اینکه تو را به خدمت خود در آورد و وابسته سازد._اگر انسان به عظمت خویش پی می برد ،چیزی او را وابسته نمی کند._گمان خوب به خداوند،گمان خوب به خویشتن است._روزی که مردم بیدار شوند روز مرگ فوتبال است._تربیت پدر و مادر،آموزش مدارس،دانشگاهها و چیزی هایی شبیه دانشگاه، مانع از آموزش خداوند است._بندِ انسان به تقلید است._درب برنامه های خداوند با پذیرش برنامه دیگران بسته می شود._بند انسان در چشیدن دوباره مزه هاست._انسان هر رنجی که می کشد از برنامه های قبلی درونش و برنامه های جدیدش هست که برایش کشیده اند._عذاب وجدان نشات گرفته از ذهن دوئی است،در جهان یکتایی عذاب وجدان وجود ندارد._معیت اعمال انسان،در دنیای دوگانگی است._انسان قادر به تعریف از خدا نیست._جهان،جهان بی معنی است که ذهن به آن معانی داده و ما اسیر همان معانی شده ایم که خودمان وصف کردیم._علم بشر که ناشی از ذهن اوست چیزکی، مانند مساله مرغ و تخم مرغ است._ما فراموش کرده ایم که خود اوییم._زندگی به شدت آسان است اگر دیده آسان نگر داشته باشیم._اعیاد،نتیجه گم گشتگی انسان در اذهان است و او جویان تا عید حقیقی را بیابد._دوام عید،قوام قدرت ذهن است._هر آنچه خوری،خود خوری._آلودگی به نامطلوب ها طبیعت دنیاست،پس هیچ کس مقصر نیست اگر مطلوب ما نیست._پیامبران حقی

__________________________________________لطف نطلبیده را،توصیف حالش محال استخویش پسندی،پسند نیست خدایا،بپسندم___________________________________________مهمان را به طعام و شراب احتیاجی نیستبنده نوازی فرما،اگر در سفره معرفتی هست___________________________________________قلم فریاد زند شرح بی سوادی مراجویان چه هستی،که بپوشاند تو را___________________________________________خرسند مشو که بر رودخانه پُلی زنندهمتی کنند و چشمه هایش خشک کنند___________________________________________دریا را چه نیاز به رحمت بارانزمینِ خشکیده،دستش به دُعاست.____________________________________________ما ره خود رویم و خلایق ره خودما را شیوه رندان زمان بس است___________________________________________همه را خسته کردم جزء خودماین نشان از دوست به یادگار دارم__________________________________________از جهان با خبری و از خویش بی خبرزر ز دست دادی و زراندود افزون___________________________________________حاجت و انسان یکی اند و به مصلحت دورتکرار دُعا،کلید فاصله هاست و مسافت دور_________________________________________خر را با پالان خوری و آنگاهدم از صبح صادق زنی و پگاه________________________________________گر عارف گشته ایی و هنوز زنده ایییا پدر نامت نهاد عارف یا به حیلت عارفی________________________________________عمری ما از همه محبت دیده ایمهر کس،آنچه را بیند که در اوست_________________________________________آنکه از صدای باران خوشش آیدگرمای تابستان به سراغش آید__________________________________________خرده مگیر بر دزد ای دوستبر انباری زند که گنج دروست__________________________________________هر شروعی را پایانی